Toy Story

Toy Story (1995)

dla starszych dzieci

technika dominująca: CGI
czas trwania (bez napisów): 77 minut (wersja kinowa)
produkcja: Pixar Animation Studios, Walt Disney Pictures
reżyseria: John Lasseter
historia: John Lasseter, Pete Docter, Andrew Stanton, Joe Ranft
scenariusz: Joss Whedon, Andrew Stanton, Joel Cohen, Alec Sokolow
muzyka: Randy Newman
budżet: 30 mln $
wpływy: 362 mln $

„Jeśli to wypali, to będzie Star Wars filmu animowanego” – miał powtarzać swoim przyjaciołom podekscytowany reżyser podczas produkcji. Wypaliło. I zmieniło oblicze animacji dla dzieci jeszcze bardziej niż „Gwiezdne Wojny” kino science-fiction.

Toy Story

Pierwszy pełnometrażowy film CGI przyniósł nie tylko rewolucję technologiczną, ale także nowy sposób narracji. To nie kolejny disneyowski musical, ale raczej abstrakcyjny dowcip opowiadany przez ponad godzinę. Świat widziany oczami zabawek potrafi zaskakiwać, śmieszyć i wzruszać nawet dorosłego widza. Dla głównych bohaterów dwa najstraszniejsze dni w roku to urodziny ich właściciela i Boże Narodzenie. Wtedy chłopiec może otrzymać nową zabawkę i zapomnieć o starej. Z kolei największy zaszczyt, o jakim każdy marzy, to zainteresowanie dziecka, jego uwaga, uczucie i przywiązanie, które wyznaczają hierarchię wśród bohaterów.

Toy Story

Początkowo twórcy związani z Pixarem w ogóle nie chcieli w filmie ani jednej piosenki. Kompromis z finansującym projekt Disneyem zaowocował nielicznymi, ale wpadającymi w ucho utworami Randy’ego Newmana, m.in. nominowanym do Oscara „You’ve Got a Friend in Me”.

Toy Story

W warstwie wizualnej dzieło sprzed 20 lat zdążyło się już zestarzeć. Jakość cieni, nieskończona głębia ostrości czy uboga w detale sceneria mogą irytować współczesnego widza. Poważniejszy problem to jednak sceny niedopasowane do wrażliwości małych dzieci. Zbyt strasznie robi się w momencie, gdy oglądamy na ekranie śmierć bohaterów albo wchodzimy do pokoju Sida, znęcającego się nad zabawkami. Dla wrażliwych dzieci trudne do zaakceptowania mogą okazać się też momenty załamania czy wręcz rozpaczy głównych bohaterów. A takie momenty zdarzają się zarówno Chudemu, jak i Buzzowi.

w skrócie:
+ od tego się „wszystko” zaczęło (czyli CGI we współczesnych filmach dla dzieci)
+ zabawny, zaskakujący i wzruszający
+ piosenki nieliczne i wpadające w ucho

− wizualnie zdążył się już zestarzeć
− miejscami zbyt straszny dla małych dzieci

Propozycje tematów do rozmowy:

  • Czy postępowanie z zabawkami tak jak Sid jest złe? Dlaczego?

Chociaż zabawki tak naprawdę nie mają uczuć, to nie można z nimi postępować tak jak Sid. Przede wszystkim okazując agresję i „znęcając się” nad martwymi przedmiotami, uczymy się tak też postępować z ludźmi. Dotyczy to także oglądania przemocy czy słuchania muzyki wyrażającej nienawiść. Poza tym jeśli znudziły się nam zabawki, to nie powinniśmy ich niszczyć, ale komuś oddać. Na świecie jest wiele dzieci uboższych od nas albo po prostu młodszych, dla których otrzymanie od nas zabawki to duża radość.

  • Czy Chudy ponosi winę za wyrzucenie Buzza za okno?

Chociaż Chudy nie chciał wyrzucić Buzza za okno, to jednak chciał mu zrobić mniejszą krzywdę wrzucając go za biurko. Ten czyn spowodował poważne konsekwencje. Nie można nigdy robić komukolwiek krzywdy, nawet drobnej.

  • W jednym ujęciu Buzz zauważa, że został wyprodukowany w Tajwanie. Dlaczego zabawki i wiele innych rzeczy produkuje się głównie w Chinach / Tajwanie?
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s