Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia (2011)

dla małych dzieci

tytuł oryginalny: Gnomeo & Juliet
technika dominująca: CGI
czas trwania (bez napisów): 75 minut
produkcja: Touchstone Pictures, Rocket Pictures,
Arc Productions, Miramax, Starz Animation

reżyseria: Kelly Asbury
na podstawie: „Romeo i Julia”, William Szekspir
historia: Rob Sprackling, John R. Smith, Andy Riley,
Kevin Cecil, Kelly Asbury, Steve Hamilton Shaw
scenariusz: Andy Riley, Kevin Cecil, Mark Burton, Emily Cook,
Kathy Greenberg, Steve Hamilton Shaw, Kelly Asbury,
Rob Sprackling, John R. Smith

muzyka: Chris Bacon, James Newton Howard, Elton John
budżet: 36 mln $
wpływy: 194 mln $

„Romeo i Julia” w wykonaniu krasnali ogrodowych to nie najgorsza propozycja dla dzieci. Z pewnymi zastrzeżeniami można ją polecić dla młodszej widowni. Szekspirowską fabułę przeniesiono dość wiernie do ogrodu, zamieniając oczywiście zakończenie na bardziej optymistyczne.

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Konwencja plastyczna różni się od konkurencyjnych animacji przede wszystkim pastelowymi kolorami oraz kształtami postaci. Rewelacyjny shader* nie pozostawia wątpliwości co do materiałów, z jakich powstali główni bohaterowie. Obraz nie ściga się na fotorealizm, a jednocześnie nie odpycha sztucznością. Specjalnie skomponowana pod tę historię muzyka Eltona Johna dobrze współgra ze stroną wizualną.

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Scenariusz budzi pewne wątpliwości, biorąc pod uwagę grupę docelową. Przede wszystkim poruszono tu dość ciężkie tematy, takie jak: śmierć jednego z bohaterów, rozwód, nienawiść między dwoma społecznościami. Po trochu też odznaczyły się w historii powszechne choroby współczesnych bajek. Wyraża się to m.in. w przemyceniu do dialogów niezbyt nachalnych, ale zauważalnych, podtekstów seksualnych. Zresztą nie tylko do dialogów. Para zakochanych podejmuje próby pocałunku w usta w sześciu scenach (z czego trzy razy udane), co łatwo zidentyfikować jako przesadę nawet w aktorskim filmie skierowanym do dorosłych. Poza tym delikatnie zarysowano feministyczne przesłanie – Julia z niechęcią odnosi się do kobiecej delikatności. Inna żeńska postać wyraża przekonanie, że ujawnienie swojej wagi prowadzi do rozstania z chłopakiem. W minimalnym stopniu występuje także podważanie autorytetu ojca.

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Ogólnie nie jest jednak źle. Mimo licznych zastrzeżeń, ich ciężar jest dość lekki. A widać też wyraźny wysiłek twórców w celu przystosowania produkcji do dziecięcej wrażliwości. Trudne emocjonalnie elementy przedstawiono możliwie najłagodniejszymi środkami. Jednocześnie uniknięto dłużyzn i nudy. Reżyser co chwilę próbuje skupić uwagę widza tak jakby zakładał, że kilkulatkowie przed ekranami będą się co chwilę rozpraszać.

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Uboczny skutek tego przystosowywania objawia się w dość infantylnym poziomie dialogów. Dorosłego widza najzwyczajniej w świecie to zmęczy. Żeby mu ten wysiłek wynagrodzić nie wystarczą operatorskie aluzje do „American Beauty” czy „Szeregowca Ryana”.

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

Gnomeo i Julia

w skrócie:

+ oryginalny plastycznie
+ widoczne wysiłki w kierunku przystosowania do dziecięcej wrażliwości
+ muzyka Eltona Johna

− porusza kilka ciężkich tematów (rozwód, śmierć, nienawiść)
− trochę treści seksualnych
− infantylność dialogów irytująca dla starszej widowni

 

Propozycje tematów do rozmowy:

  • Jak powinniśmy się zachowywać w teatrze? Czy pan na początku filmu to właściwy przykład do naśladowania w tym względzie?

Na sali teatralnej na pewno nie powinniśmy rozmawiać przez telefon ani komentować tego, co się dzieje na scenie. Pan na początku filmu robił dokładnie odwrotnie.

  • Jak pan Kapulecki i pani Montecka postępowali względem siebie?

Szczerze się nienawidzili i okazywali to. Wyzywali się, zachowywali się względem siebie złośliwie i obwiniali nawzajem za różne szkody spowodowane przez krasnale.

  • Jak należy postępować z sąsiadami, nawet jeśli się ich nie lubi?

*shader – w dużym uproszczeniu to część programu komputerowego, która odpowiada za odwzorowanie sposobu, w jaki od danej powierzchni odbija się światło. Innymi słowy zasługi za kolor i sposób, w jaki farba na matowej powierzchni krasnali ogrodowych przyjmuje cienie, należy przypisać autorowi tego shadera.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s