Aladyn

Aladyn (1992)

dla starszych dzieci

tytuł oryginalny: Aladdin
technika dominująca: rysunkowa
rok: 1992
czas trwania (bez napisów): 82 minuty
studio: Walt Disney Pictures
reżyseria: Ron Clements, John Musker
scenariusz: Ron Clements, John Musker, Ted Elliott, Terry Rossio
muzyka: Alan Menken
budżet: 28 mln $
wpływy: 504 mln $

[SPOILER] artykuł zdradza szczegóły dotyczące zakończenia utworu

Aladyn

Zarówno charakter postaci, jak i schemat kolorystyczny, są tutaj proste i wyraziste. Główny wątek stanowi historia miłosna łącząca biednego Aladyna z księżniczką Dżasminą. Natomiast drugi plan świetnie zagospodarowują przyjazny, choć szalony, Dżin i zły Dżafar. Chociaż fabułę oparto na „Baśniach z tysiąca i jednej nocy” to film został bardzo dobrze przyjęty wszędzie poza krajami arabskimi.

Aladyn

Jak to u Disneya bywa, ważną rolę odgrywa muzyka. Niestety wielokrotnie nagradzane piosenki ze ścieżki dźwiękowej sporo tracą w polskim dubbingu. Pozostaje nam się cieszyć stroną wizualną, a jest czym. Sprawnie narysowane animacje zupełnie się nie zestarzały od dnia premiery.

Aladyn

Humor obrazkowy idzie w parze z zabawnymi dialogami. W jednej ze scen Dżafar pyta głównego bohatera:

– Słyszałeś o złotej zasadzie? Kto ma złoto, ten dyktuje zasady.

Prawdopodobnie „złota zasada” znalazła swoje zastosowanie podczas produkcji filmu. W „Aladynie” powtarza się wiele wątków ze „Złodzieja z Bagdadu”, nad którym Richard Williams pracował od lat 60. Niestety problemy finansowe nigdy nie pozwoliły ukończyć animacji w wersji, jakiej chciał reżyser. Ostatecznie obraz ujrzał światło dziennie rok po „Aladynie”, wypuszczony przez firmę Miramax kontrolowaną w tamtym czasie przez Disneya. Pierwotnie „Złodziej z Bagdadu” miał być przeznaczony dla dorosłej publiczności i niestety również „Aladyn” miejscami wygląda na nieodpowiedni dla dzieci.

Aladyn

Podejrzenia budzi wzornictwo żeńskich postaci. Do powszechnej, w powojennej historii studia, nienaturalnej szczupłości bohaterek, dołączył tutaj bardzo skąpy strój większości z nich. Te uwagi dotyczą głównie Dżasminy, ale też kobiet występujących w sekwencjach musicalowych na targu czy podczas prezentacji magicznych możliwości Dżina oraz tancerek na dworze sułtana. Nie chodzi o sam wygląd, ale również sposób poruszania się. Nie trzeba chyba wspominać, że powszechną nagość trudno uzasadnić kulturą arabską. W dodatku okazuje się ona zupełnie niepotrzebna do pokazania wątku miłosnego. Animatorzy świetnie sobie poradzili, rysując pierwsze spotkanie Aladyna i Dżasminy, kiedy dziewczyna miała odsłoniętą jedynie twarz.

Aladyn
Nienaturalnie wyszczuplona księżniczka Dżasmina przez większość czasu pojawia się na ekranie w biustonoszu z opadającymi ramiączkami.
Aladyn
W „Aladynie” wzrok postaci często jest kierowany poniżej twarzy osoby, którą obserwują. Taki zabieg może oznaczać niepewność czy zakłopotanie w rozmowie, traktowanie drugiej osoby z wyższością albo przypominanie sobie czegoś przez bohatera. Niestety części z tych spojrzeń absolutnie nie da się uzasadnić w ten sposób.
Aladyn
Dla miłośników teorii spiskowych, oprócz wzroku, dodatkowo gest devil horns widoczny przez kilka klatek.
Aladyn
W tym ujęciu zastanawia podkreślanie bielizny jaśniejszym kolorem. Nie ma to żadnego logicznego uzasadnienia, a jeśli usuniemy ten element – rysunek wciąż pozostaje zrozumiały. Na górze kadr oryginalny, na dole po zamalowaniu bielizny. Na pierwszy rzut oka trudno znaleźć różnicę. Prostszy rysunek to szybsza praca animatora, co przy produkcji z dość ograniczonym budżetem i czasem realizacji, jest szczególnie istotne.
Aladyn
W polskiej wersji językowej pani z powyższego ujęcia stwierdza, że Aladyn, którego trzyma w rękach, „wart jest grzechu”.
Aladyn
W musicalowej scenie na targu dziwną rolę pełni elastyczna bagietka, którą Aladyn z ujęcia na ujęcie raz chowa, raz znów trzyma w ręku. Spokojnie można było ją schować przed wejściem do pomieszczenia i wyciągnąć po wyjściu. Zwłaszcza, że wewnątrz bohater nie „używa” bagietki, ogrywając swój unik nakryciem głowy. A tak Disney znów musi się narazić na uszczypliwości złośliwych recenzentów, dopatrujących się w bagietce fallicznych analogii.
Aladyn
W tej scenie nie bez znaczenia są również przebitki z małpką obżerającą się łapczywie owocami. Już od czasów „Psa andaluzyjskiego” wiadomo, że połączenie dwóch ujęć znaczy zupełnie co innego niż każde z nich osobno. Tak więc w towarzystwie półnagich kobiet kręcących biodrami, konsumpcja owoców również znaczy co innego niż oglądana oddzielnie.
Aladyn
Podczas prezentacji zdolności magicznych Dżina, tancerki w samej bieliźnie wyłaniają się z ognia.
Aladyn
Bohater już po 2 sekundach jest raczej ucieszony, niż zakłopotany, tą sytuacją.
Aladyn
Tancerki przed pałacem sułtana.

Także scena decydującej walki z demonicznym Dżafarem, przybierającym coraz straszniejsze wcielenia, wydaje się za ciężka dla małych dzieci. Bez szkody dla fabuły można było ją skrócić, ponieważ główny bohater ostatecznie wygrywa prostym podstępem.

Aladyn
Zły czarnoksiężnik wykorzystuje magiczną moc, aby skłonić księżniczkę do obserwowania siebie z pozycji klęczącej. Ogólnie to ciekawy pomysł, ale raczej w filmie dla dorosłych.
Aladyn
Ciąg dalszy historii z poprzedniego ujęcia. Dżasmina jest skuta kajdanami i w średnim planie wygląda jakby była ubrana w samą bieliznę. Dżafar przyciąga ją do siebie, gryzie jabłko, które księżniczka trzyma w rękach, i pluje resztkami jabłka w jej twarz.

Wśród zastrzeżeń wobec filmu, często powtarza się rzekomo występujący tu tekst „good teenagers, take off your clothes”. Podejrzany fragment to raczej błąd montażu dźwięku, zawierający niezrozumiałe słowa wypowiedziane przez aktora. Mit o zachęcie do zdejmowania ubrań pochodzi z czasów kaset wideo, kiedy jakość obrazu i dźwięku pozwalały to dowolne interpretacje. Wypowiedź nie wchodzi w skład tonu międzynarodowego, więc nie można jej usłyszeć w polskiej wersji językowej. Poza tym współczesne edycje filmu w angielskiej wersji nie zawierają tego fragmentu.

Więcej na ten temat: http://www.snopes.com/disney/films/aladdin.asp

 

w skrócie:
+ atrakcyjna i zaskakująca kreatywnością animacja
+ proste,wyraziste i ciekawe postacie
+ dość zabawny

− większość żeńskich postaci nienaturalnie wychudzona i bardzo skąpo ubrana
− scena decydującej walki nieodpowiednia dla małych dzieci
− kilka scen wyraźnie zbudowanych wokół erotyzmu
− niski poziom polskiego dubbingu w porównaniu do oryginału

 

Propozycje tematów do rozmowy:

  • Jakie trzy życzenia od Dżina byś wybrał/wybrała?
  • Dlaczego Aladyn nie dał od razu wolności Dżinowi? Jakie konsekwencje to spowodowało?

Może zastanawiał się, czy jego sprawy nie są ważniejsze niż ryzyko dalszej wiecznej niewoli Dżina… Na pewno, gdyby od razu uwolnił Dżina, uniknąłby dalszych problemów. Przez ten błąd życie Aladyna i jego najbliższych oraz los całego miasta były zagrożone.

Reklamy

3 myśli na temat “Aladyn (1992)”

  1. Nie zgodziłabym się z tym dubbingiem. Oglądałam jako dziecko wiele razy w angielskiej wersji i dla mnie istniała tylko ona a oglądając polską wersję wiele lat później byłam pozytywnie zaskoczona. Krzysztof Tyniec oczywiście odbiega od Williamsa ,ale moim zdaniem bardzo dobrze sobie poradził…gorzej z polskim Alladynem ,tutaj faktycznie kuleje :). I też jako dziecko – byłam zafascynowana i skupiona na Dżinie i dywanie :D(tygrys też był fajny) ,reszty nie dostrzegłam. Myślę ,że jako dorośli zbytnio się doszukujemy pewnych rzeczy..

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s